Η Αλληλεγγύη έχει δηλώσει πολλές φορές ότι η ρητορική της θυσίας έχει εκλείψει από τον τόπο μας, δεδομένου ότι οι ηγεσίες αυτού του τόπου φάνηκαν ανάξιες να βοηθήσουν τον προσφυγικό κόσμο να αποκτήσει μια αξιοπιστία, οικονομική, για να μπορεί να ανταπεξέλθει στα καθημερινά προβλήματα.

Έτσι δεν μπορούμε να κάνουμε καμία κριτική σε ανθρώπους που μπροστά στην αδήριτη ανάγκη υποχρεώνονται να πουλήσουν τις περιουσίες τους στα κατεχόμενα εδάφη της πατρίδας μας.

Θα θέλαμε να μην γινόταν αυτό, θα θέλαμε το κράτος να μπορεί να αγοράζει αυτές τις περιουσίες ή να τις υποθηκεύει και να αυξάνει το αξιόχρεο των προσφύγων. Δυστυχώς, δεν έχει γίνει τίποτα και όλοι γνωρίζουν ότι ελάχιστη ήταν και η βοήθεια που δόθηκε στους πρόσφυγες.

Αυτή τη στιγμή όμως θα διαφωνήσουμε έντονα με την απόφαση -αν είναι σωστή επειδή οι πληροφορίες προέρχονται τουρκοκυπριακές πηγές, από τις κατοχικές αρχές- για τους 300 τόσους Αμμοχωστιανούς οι οποίοι κατέφυγαν στην «επιτροπή αποζημιώσεων» της Τουρκίας προκειμένου να πουλήσουν τις περιουσίες τους.

Θεωρούμε ότι αυτό, μέσα στις δεδομένες, συγκεκριμένες, τωρινές συνθήκες όπου αρχίζει ο εποικισμός της Αμμοχώστου είναι μέγα σφάλμα και θα έπρεπε να είχε αποφευχθεί. Θα έπρεπε η κυβέρνηση να είχε αναλάβει ευθύνες και να είχε καθοδηγήσει τον κόσμο σωστότερα.

Από την άλλη οφείλουμε να προειδοποιήσουμε ότι η «επιτροπή αποζημιώσεων» δεν έχει τα κονδύλια για να αποζημιώσει αυτούς που προσέφυγαν σε αυτήν, και αυτό ενδεχομένως αν γίνει θα γίνει με τον ορίζοντα της δεκαετίας. Θα θέλαμε να υποδείξουμε και την παγίδα να έρθει το ΕΒΚΑΦ κάποια στιγμή και να διεκδικήσει τις περιουσίες, λέγοντας ότι ήταν και παραμένουν ιδιοκτησία του ΕΒΚΑΦ.