Απαξίωση πολιτικής και πολιτικών και μια πρόταση λύσης…

    Αποτελεί πλέον κοινή διαπίστωση και κοινό συμπέρασμα, πως η πολιτική ως δράση και οι δρώντες επ’ αυτής, ως πολιτικό προσωπικό, έχουν απωλέσει την εμπιστοσύνη και τον σεβασμό των πολιτών. Η διαπίστωση αυτή, γίνεται πιο απογοητευτική, εστιάζοντας στην απαξίωση και στις αποστάσεις, που παίρνει η νεολαία από τα κοινά του τόπου. Η απόρριψη και αποστροφή, είναι το πρώτο τείχος, που πρέπει να προσπελάσει ο πολιτικός, που επιθυμεί να αφήσει πίσω του έργο. Οι πολίτες δεν αισθάνονται μέλη συντεταγμένης κοινωνίας, αλλά μιας άναρχης αγέλης τυχερών και άτυχων, πατρικίων και πληβείων, δικαιούχων και μη δικαιούχων στην νομή εξουσίας και των παροχών της, που πορεύεται με αυτόματο πιλότο, δίχως πυξίδα, με κατεύθυνση τα βράχια μιας διαρκούς παρακμής της κοινωνίας, της διεφθαρμένης πολιτείας μας, του  – κατά τους εχθρούς μας – «εκλιπόντος» κράτους μας. Ανακυκλώνουμε την παρακμή, που πλήττει νομοτελειακά όλες τις αξίες που  διέπουν την ύπαρξη μας..

    Απέναντι στις μεγάλες και αυξανόμενες προκλήσεις, απαιτείται παραγωγική εργασία. Αποτέλεσμα. Η οικονομική κρίση του 2013, η πανδημία του 2020, η διαρκής αμηχανία απέναντι στο αίσθημα ανασφάλειας υπό την τουρκική απειλή και η εγκληματική ασάφεια γύρω από το εθνικό θέμα, απλώς συγκρατούν την κρίση, που μπορεί να εκδηλώνεται σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητάς, έχει όμως μια και μόνη γενεσιουργό αιτία: Το συνονθύλευμα  καιροσκοπισμού, τυχοδιωκτισμού, και εκφυλισμού, όπου η συμμετοχή στα κοινά μεταφράζεται σε φθηνό παραγοντισμό μόνο κίνητρο την ιδιοτέλεια.

    Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ,  μέσα σε αυτό το δυσμενές περιβάλλον και γνωρίζοντας ότι «οι καιροί ου μενετοί», καλείται να πείσει για την ειλικρίνεια της και την διαφορετικότητα, που ευαγγελίζεται, με πρόσταγμα το «χωρίς συμβιβασμούς».

    Η ελπίδα βεβαίως δεν επιστρέφει στο συλλογικό υποσυνείδητο με συνθήματα και πομφόλυγες τετριμμένες. Χρειάζεται καινοτομία στην επικοινωνιακή προσέγγιση, προτάσσοντας τον δύσκολο στόχο, να πειστούν οι πολίτες, πως αλλαγή δεν γίνεται αν δεν ξεριζωθεί η συνήθεια της ατομικότητας και στην θέση της να γίνει έθος το όφελος του συνόλου, ώστε να βιώνονται και να υπηρετούνται η Ισότητα, η Δημοκρατία και η Δικαιοσύνη. Το Κίνημα δεν προτάσσει θέσεις  αξιώνοντας να συλλέγει απλά ψήφους, αλλά καλεί τους πολίτες να καταστούν όργανα ευδόκιμου διαλόγου, συγκλίσεων και συμφωνιών, με όλες τις υγιείς δυνάμεις, που έχουν ως πρόσημο την εθνική μας ταυτότητα, την διατήρηση της κρατικής μας οντότητας, την πίστη στα οράματα που μας παραδόθηκαν με θυσίες, την ευημερία μας και ένα αύριο ασφαλές για τα παιδιά μας.

    Για τούτα, δεν χρειάζεται απλά να γυρίσουμε σελίδα, αλλά να πατάξουμε σαθρά στερεότυπα, να μάθουμε να γράφουμε  την αλήθεια και καλλιγραφώντας την πρόοδο.

    Η μισή πατρίδα μας είναι κατεχόμενη και απειλείται η εναπομείνασα. Άρα διπλό το χρέος, πολλαπλή η ευθύνη, να αρνηθούμε τον μηρυκασμό των αγκυλώσεων του κομματικού πατριωτισμού, που δεν υπηρετεί έθνος, πατρίδα, πολιτεία και κράτος, αλλά τρέφει με ανθυγιεινό λίπος κόμματα, συντηρούμενα για να ικανοποιούν την λαγνεία της εξουσίας και την αρχομανία.

    Το σύστημα παρήγαγε παράσιτα και επικίνδυνους κατεργάρηδες, που έλκονται από την σαθρότητα, τον γρήγορο πλουτισμό, την οικονομική επιτυχία, παρανομώντας και αδιαφορώντας για τον λαό.

    Η αλλαγή πλεύσης και νοοτροπίας, απαιτεί αυτοκριτική και κατηγορητήριο με σκληρή γλώσσα, πιο σκληρό από το απελπιστικό παρόν.

    Γοργά και σταθερά, μόνο έτσι θα έλθει η αφύπνιση, με την συνείδηση του καθενός κολλημένη στον καθρέφτη. Οι πολλοί που επιθυμούν διακαώς την έγερση, θα παρασύρουν και τους ακίνητους, ώστε να ανακτηθεί η χαμένη εμπιστοσύνη και έτσι, πολιτικοί και πολίτες, να βαδίσουμε με σταθερά βήματα προς την πρόοδο και προκοπή. Το οφείλουμε στους εαυτούς μας αλλά κυρίως στις γενιές που μας ακολουθούν.

    Ακόμη κι ο επίβουλος, θρασύς τούρκος, στην ενδογενή παθογένειά μας επενδύει, αναμένοντας να παραδοθούμε αμαχητί.

    Οφείλουμε να τιμήσουμε πρώτα εμείς, την κυριαρχία, την ανεξαρτησία, τα δίκαια και τα συμφέροντά μας, που αμφισβητεί ο εκβιαστής, στοχεύοντας στην νομιμοποίηση του παράνομου μορφώματος του, μέσω της διάλυσης του νόμιμου κράτους μας, που ατιμώρητα ακρωτηρίασε.

    Οι μόνιμα αδιέξοδες συνομιλίες για την επίλυση του κυπριακού, έχουν στην ουσία  ανασταλεί, εξ αιτίας της τουρκικής αδιαλλαξίας, του ανυποχώρητου αναθεωρητισμού της Άγκυρας, αλλά πρωτίστως του λανθασμένου πλαισίου, που τελούνται. Δίκαιη και βιώσιμη λύση δεν μπορεί να υπάρξει, όταν συνομιλούμε γονατισμένοι μπροστά σ τους κατακτητές και ιδίως όταν διάχυτη είναι η ανησυχία, ότι προωθούνται απροκάλυπτα προσυμφωνημένες ανισοβαρείς εναντίον μας λύσεις.

    Αντιλαμβανόμενοι την κρισιμότητα των καιρών και την εξάντληση κάθε χρονικού περιθωρίου αλλά και τη δραματική αλλαγή του γεωπολιτικού μας περιβάλλοντος και θέλοντας να συμβάλουμε στην όποια προσπάθεια διεκδίκησης μιας δίκαιης λύσης, ενώνουμε τις δυνάμεις μας, με όσους ανησυχούν για το μέλλον της πατρίδας μας.

    Το Κίνημα ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, δεν είναι απότοκο μιας προσωπικής ή ομαδικής ματαιοδοξίας ολίγων και δεν ομοιάζει με κανένα κόμμα, δεν επαναλαμβάνει αστικούς μύθους.

    Είναι ρήξη και ανατροπή!

    Είναι μια απάντηση, που γεννήθηκε ενώπιον εθνικών αγωνιών και κοινωνικών προβλημάτων. Είναι η καταφυγή όλων όσων έχουν κουραστεί από το σκηνικό της αποδοχής της δελεαστικής παρακμής με αντίδωρο τον πρόσκαιρο εφήμερο ευδαιμονισμό, που συγκαλύπτει κακοδιαχείριση, σκάνδαλα, ανικανότητα, υστεροβουλία, ιδιοτέλεια.

    Εκτιμώντας την συνολική εικόνα, όπως διαμορφώνεται από τα ενδογενή προβλήματα και εντάσσοντάς τα στο ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο, που υπαγορεύουν τα συμφέροντα των ισχυρών ενδιαφερομένων, αναγνωρίζοντας φίλους και δημιουργώντας συμμάχους με ευέλικτους πολιτικούς χειρισμούς και δημιουργικές διπλωματικές θέσεις, πάνω στη βάση επιστημονικών μελετών και αναλύσεων όλων των δεδομένων, η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ έχει την πεποίθηση, ότι η πολιτική αυτή αλλαγή μπορεί να επιτύχει, αρκεί να το θέλουμε και να το πιστέψουμε.

    Εμείς κινήσαμε ήδη… ΧΩΡΙΣ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΥΣ!

    Αμ’ έπος, αμ’ έργον!

    *Αντιπρόεδρος Κινήματος Αλληλεγγύη.