Η ΔΑΙΜΟΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ ΚΑΙ Η ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΝ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

    Του Κώστα Τσαγγαρίδη
    Ας ξεκαθαρίσω κάτι προτού προβώ στο σχόλιό μου. Ούτε με το μικροσκόπιο δεν πλησιάζω τον τρόπο σκέψης του Νικόλα Παπαδόπουλου του ΔΗΚΟ ή του Γιώργου Λιλλήκα της Συμμαχίας ή του Μαρίνου Σιζόπουλου της ΕΔΕΚ ή του Χρίστου Χρίστου του ΕΛΑΜ ή του Γιώργου Περδίκη των Οικολόγων…και σίγουρα καθόλου δεν πλησιάζω τον τρόπο σκέψης του Αβέρωφ Νεοφύτου του ΔΗΣΥ ή του Άντρου Κυπριανού του ΑΚΕΛ.
    Και αυτό το λέω όχι γιατί διαφωνώ επί παντός επιστητού αλλά αντίθετα διότι με όλους έχω κοινά στοιχεία όπως όμως έχω και εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις.
    Αφού το ξεκαθαρίσαμε αυτό, θα ήθελα να παρατηρήσω συγκεκριμένα μια τάση των συμπατριωτών μας η οποία εν ολίγοις πρεσβεύει τα εξής:
    Για τους μεν, όσοι δεν συμφωνούν με την ΕΠΙΒΟΛΗ της ΔΔΟ, αυτόματα αποτελούν «ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΑ ΦΑΣΙΣΤΙΚΑ» στοιχεία που οραματίζονται πολέμους και σκοτωμούς που με μαθηματική ακρίβεια θα οδηγήσουν στην πλήρη Τουρκοποίηση του Νησιού. Από την άλλη, για τους δε, όσοι στηρίζουν τη λύση του Κυπριακού με βάση την (όντως διαβολική & αγγλόφερτη κατά την ταπεινή μου άποψη) ΔΔΟ, είναι “προδότες και πουλημένοι”.
    Ε, λοιπόν φίλοι μου καλοί, θα με συγχωρέσετε αλλά εδώ ευρίσκεται και το κύριο σημείο της διαφωνίας μου. Διεκδίκηση του Δικαίου δεν είναι κατ’ ανάγκη συνώνυμο μιας πολεμοχαρούς πολιτικής ιδεολογίας. Ταυτόχρονα συμβιβασμός δεν σημαίνει πλήρης υποδούλωση στο Νέο-Ισλαμοφασιστικό καθεστώς της Τουρκίας.
    Υπάρχουν σωστές και όχι σωστές προσεγγίσεις διεκδίκησης των Δικαίων μας και σίγουρα η υποδούλωσή μας σε ένα πολιτειακό σύστημα που ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΟΥΘΕΝΑ ΑΛΛΟΥ ΣΤΟ ΚΟΣΜΟ, όπως η ΔΔΟ, θα αποτελέσει και τον τελευταίο στίχο ακόμη μιας Ελληνικής Τραγωδίας. Και δυστυχώς η ΔΔΟ αποτελεί τον προπομπό της απόλυτης υποδούλωσης της Κύπρου στις άνομες ορέξεις της Τουρκίας μετατρέποντας αφενός μεν την Κύπρο σε Προτεκτοράτο της Τουρκίας αφετέρου δε τον Κυπριακό Ελληνισμό σε μειονότητα κινδυνεύουσα με πλήρη εξαφάνιση (ίδε Ίμβρο, Τένεδο κλπ). Η απόλυτη προσέγγιση του είδους “όποιος δεν συμφωνεί μαζί μας είναι αυτόματα εχθρός της Πατρίδας” δεν μπορεί να έχει θέση στα σημερινά δεδομένα αν όντως επιθυμούμε ο Ελληνισμός της Κύπρου να έχει μέλλον στον τόπο που γεννήθηκε.
    Ταυτόχρονα όμως, η δαιμονοποίηση της αντίθετης άποψης και η έξαρση των Παθών του παρελθόντος με τον διαχωρισμό των 800 μόλις χιλιάδων συμπατριωτών μας σε Προδότες, Φασίστες, Ναινέκους και Απορριπτικούς Εθνικιστές, θα φέρει ακριβώς το ίδιο αποτέλεσμα: την πλήρη υποδούλωση στον Ισλαμοφασισμό του Ερτογάν και τον τελειωτικό χαμό του Ελληνισμού της Κύπρου.
    Ως εκ τούτου και επειδή ήμουν ανέκαθεν λάτρης γνωμικών, έτσι και τώρα ανατρέχοντας στο γνωμικό ” το Ψάρι βρωμά από το κεφάλι”, οφείλω να παρατηρήσω ότι το μεγαλύτερο μερίδιο της ευθύνης για τις κοκορομαχίες μεταξύ των ταγών της Κυπριακής Πολιτείας, το φέρει ο άρχων αυτής, δηλαδή ο εκάστοτε Πρόεδρος της Κ.Δ. και επί του παρόντος ο κ. Νίκος Αναστασιάδης.
    Δεν μπορεί να διακυβεύεται το μέλλον των επερχόμενων γενεών του Κυπριακού Ελληνισμού και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να επιμένει να κρατά στο σκοτάδι τους πάντες με τη δικαιολογία ότι αφενός μεν δεν έχει εμπιστοσύνη στη κομματική ηγεσία του τόπου, αφετέρου δε να διατείνεται ότι αφού ολοκληρώσει τη συμφωνία θα την παρουσιάσει για σχόλια και απόψεις. Αυτό και αν είναι προσβολή της νοημοσύνης ενός εκάστου των πολιτών της Κ.Δ.
    Από την άλλη, τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν μπορούν να ξελαρυγγίζονται για να δημιουργούν ψηφοθηρικές εντυπώσεις απλά για να προετοιμάσουν το έδαφος για τις Προεδρικές εκλογές του 2018 αλλά οφείλουν υπεύθυνα να παραθέσουν θέσεις και συγκεκριμένες προτάσεις λύσης του Κυπριακού τις οποίες ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας οφείλει να μελετήσει σε βάθος και να εξηγήσει γιατί τις απορρίπτει ή γιατί τις αποδέχεται.
    Το πρόβλημά μας σαν λαός και πρωτίστως σαν ηγεσία του τόπου, εστιάζεται στην μετά μεγάλης ευκολίας Δαιμονοποίηση των Πάντων, με αποτέλεσμα την απόλυτη εξασθένιση αντίστασης και ως εκ τούτου σταδιακής εγκατάλειψης της πολιτικής διεκδίκησης των δικαίων μας. Μήπως όμως αυτό είναι που επιθυμούν στο τέλος της ημέρας οι Πολιτικοί ταγοί του Ελληνισμού? Προς προβληματισμό…

    Με ειλικρινή και βαθύτατη ανησυχία,
    Κώστας Τσαγγαρίδης
    Κίνημα ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ