Αισθάνομαι την υποχρέωση να ευχαριστήσω δημόσια τους νοσηλευτές μας, τους μαχητές και αφανείς ήρωες χωρίς την παρουσία των οποίων δεν μπορεί κανείς γιατρός να διεκπεραιώσει καμία ιατρική πράξη.

Έχω συνεργαστεί εδώ και 45 χρόνια με πάρα πολλούς νοσηλευτές, πάντοτε είχα άριστες σχέσεις μαζί τους και θαύμαζα την αντοχή, την υπομονή και την εργατικότητα τους.

Πρότεινα δημόσια -όχι τώρα για πρώτη φορά με την έκρηξη της πανδημίας του κορωνοϊού αλλά από το 2001- με πρόταση στη Βουλή να δοθεί το επίδομα ανθυγιεινής και επικίνδυνη εργασίας τόσο στους γιατρούς όσο και στους νοσηλευτές. Δυστυχώς δεν έγινε τίποτα όλα αυτά τα χρόνια.

Σε πρόσφατη συνεδρία του Εθνικού Συμβουλίου υπήρξε πολύ θετική άμεση απάντηση του Προέδρου της Δημοκρατίας ο οποίος τοποθετήθηκε ότι αυτό θα πρέπει να ισχύσει για την περίοδο που έχουμε τον κορωνοϊό. Αντιπρότεινα ότι αυτό θα πρέπει να ισχύσει και μετά την πανδημία.

Ωστόσο δεν είδα την πρόταση μου να περιλαμβάνεται στα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης.

Ελπίζω ότι θα δοθεί έστω και καθυστερημένα για την περίοδο της πανδημίας.

Η λογική και η πολιτική ηθική επιβάλλουν αυτό το επίδομα να δίνεται σε αυτούς που βρίσκονται πάντοτε στο κίνδυνο νόσησης λόγω επαφής με τους ασθενείς τους.

ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ – ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

ΤΡΙΤΗ 12 ΜΑΪΟΥ 2020