Οι «μάχες» που καλούνται να δώσουν οι παθόντες – τραυματίες πολέμου του 1974, σχεδόν 47 χρόνια μετά δεν έχουν τέλος. Μάχες όχι σε πραγματικά πεδία μαχών, όχι ενάντια στον εχθρό, αλλά ενάντια σε νομοθεσίες και χρονοβόρες γραφειοκρατικές διαδικασίες που δεν επιτρέπουν στις πληγές του σώματος και της ψυχής επιτέλους να επουλώσουν.

Μεγάλες αναμονές για ιατρικές εξετάσεις, για ιατροσυμβούλια, για έγκριση κονδυλίων και στο μεταξύ πολλές χειρουργικές επεμβάσεις. Συνάνθρωποι μας που έχουν χάσει τον ύπνο τους και ζουν με εφιάλτες. Συνάνθρωποι μας που έχουν χάσει μέρος της περιουσίας τους για να μπορέσουν ν΄ αντιμετωπίσουν όλες αυτές τις μετατραυματικές επιπτώσεις. Συνάνθρωποι μας που δεν μπορούν να εργαστούν λόγω της αναπηρίας τους.

Που είναι η κατανόηση, που είναι ο σεβασμός; Γιατί στερείται η αξιοπρέπεια από τους ήρωες μας;

47 χρόνια μετά σαφώς και είναι δύσκολο να διαπιστωθούν μετατραυματικές επιπτώσεις, γι’ αυτό και η εξέταση θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη τον τότε τραυματισμό, μια διαδικασία η οποία θα πρέπει να διασφαλιστεί νομοθετικά.

Όπως θα πρέπει να διασφαλιστεί και η άμεση πρόσβαση στην ιατροφαρμακευτική τους περίθαλψη.

Η πολιτεία οφείλει να αυξήσει το ποσό του επιδόματος που λαμβάνουν για να μπορέσουν να ζήσουν με αξιοπρέπεια τις οικογένειες τους και ν΄ ανταπεξέλθουν στις τόσες δυσκολίες.

Η πολιτεία οφείλει να σταθεί δίπλα και στα παιδιά τους ακόμη σε μια προσπάθεια να ανταποδώσει όλα αυτά που έχουν προσφέρει και για όλα αυτά που έχουν απωλέσει οι γονείς τους.

Είναι υποχρέωση της πολιτείας είναι να στηρίξει τους ήρωες αυτούς που έδωσαν τα άπαντα των δυνάμεων τους για να προστατέψουν την πατρίδα μας και που ένα κομμάτι από το σώμα και τη ψυχή τους έμεινε στην Κερύνεια, στην Αμμόχωστο, στη Μόρφου, στην Καρπασία.

ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ – ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

ΤΕΤΑΡΤΗ 13 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2021