Ο Αντιπρόεδρος του Κινήματος Αλληλεγγύη, Στρατηγός ε.α. Ανδρέας Παπαπαύλου, στη Λάρισα για τις εκδηλώσεις μνήμης για την ημέρα της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο

    Ο Αντιπρόεδρος του Κινήματος Αλληλεγγύη και πρώην Υπαρχηγός ΓΕΕΦ, Στρατηγός ε.α. Ανδρέας Παπαπαύλου, με αφορμή τη συμπλήρωση 44 χρόνων από την αποφράδα ημέρα της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, παρευρέθηκε στις εκδηλώσεις μνήμης που πραγματοποίησε ο Σύλλογος Κυπρίων Νομού Λάρισας.

    Οι εκδηλώσεις ξεκίνησαν με εθνικό μνημόσυνο για τους πεσόντες και παράκληση για την επιστροφή των αιχμαλώτων, των προσφύγων και την εκδίωξη του τούρκου εισβολέα, στον Ιερό Ναό Προφήτη Ηλία της Λάρισας, χοροστατούντος του τοποτηρητή της Μητρόπολης Λαρίσης και Τυρνάβου κ.κ. Ιγνατίου. Ακολούθησε ομιλία από τον Αντιπρόεδρο του Κινήματος Αλληλεγγύη και πρώην Υπαρχηγό ΓΕΕΦ Στρατηγό ε.α. Ανδρέα Παπαπαύλου, πρόσφυγα από την κατεχόμενη Καρπασία, ο οποίος έζησε από κοντά την καταστροφή και τον πόνο του ξεριζωμού, αλλά κυρίως σε ηλικία 19 ετών ως κληρωτός οπλίτης, έζησε όλη εκείνη τη δύνη του άνισου και προδομένου πολέμου του 1974.

    Ο κ. Παπαπαύλου, μετέφερε στους παρευρισκόμενους, μέσα σε πνεύμα έντονης συγκινησιακής φόρτισης στα γεγονότα του μαύρου καλοκαιριού του ’74. Είπε συγκεκριμένα: «Σήμερα η σκέψη όλων μας στρέφεται πίσω στα τραγικά γεγονότα που σημάδεψαν τη σύγχρονη ιστορία της Κύπρου. Το μυαλό μας ταξιδεύει έντονα στο χθες. Σπάει το συρματόπλεγμα της κατοχής και φτάνει νοερά στα αλησμόνητα χωριά και τις πόλεις μας. Στους καταπατημένους βωμούς και τις εστίες μας. Στα μαγευτικά ακρογιάλια της Κερύνειας, της Αμμοχώστου και της Μόρφου. Στα κάστρα του Πενταδακτύλου. Στα μοναστήρια των Αποστόλων Ανδρέα και Βαρνάβα, στους τόπους όπου αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν εκατοντάδες συμπατριώτες μας, γράφοντας ανεξίτηλα και το δικό τους όνομα στο πάνθεο των αθανάτων μας. Νεκροί και αγνοούμενοι, πρόσφυγες και εγκλωβισμένοι, κατοχή πατρογονικών εδαφών, καταστροφή της θρησκευτικής και πολιτιστικής μας κληρονομιάς, συνθέτουν το μέγεθος της τραγωδίας.

    Με βαθιά συγκίνηση, ευλάβεια και σεβασμό, θυμόμαστε και αποτείουμε τον οφειλόμενο φόρο μνήμης και τιμής σ΄ αυτούς που ρίχτηκαν με αυταπάρνηση, θάρρος και γενναιότητα σε άνισους αγώνες και έδωσαν ότι πολυτιμότερο είχαν, την ίδια τους τη ζωή, για προάσπιση της γενέθλιας γης και των πατρογονικών εστιών. Σε όλους αυτούς που πρόσφεραν τον εαυτό τους στο θυσιαστήριο της προάσπισης της ελευθερίας του λάου μας, αντιστεκόμενοι με άδολη και πατριωτική αγάπη, στην καταπίεση και την βαρβαρότητα των εισβολέων και κατακτητών.

    Στους νεκρούς και τους αγνοούμενους μας, ξεχωριστή θέση έχουν οι αδελφοί της μητροπολιτικής Ελλάδας, που με ηρωισμό και απαράμιλλο θάρρος κέρδισαν το θαυμασμό και την ευγνωμοσύνη όλων μας. Με τον αγώνα τους διέσωσαν την αξιοπρέπεια του απανταχού ελληνισμού. Είμαστε και θα είμαστε εσαεί ευγνώμονες. Αγωνιζόμαστε για να εκπληρώσουμε το δικό μας χρέος και τις υποχρεώσεις απέναντί στους ίδιους και τις οικογένειες τους και να δικαιώσουμε τη θυσία, τόσον αυτών, όσο και των Ελληνοκύπριων νεκρών και αγνοουμένων της κυπριακής τραγωδίας.

    Ως άλλοι Αυξεντίου και Μάτσηδες προέβαλαν ερρωμένη αντίσταση κατά του τούρκου εισβολέα και μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής τους, έδωσαν όλο τους το είναι σε επιβεβαίωση των λόγων του ποιητή, πως “του αντρειωμένου ο θάνατος, θάνατος δεν λογιέται”. Επιβεβαίωσαν, οι πιο σύγχρονοι αυτοί ήρωες μας, πως η ιστορία του έθνους μας έχει το μοναδικό ίσως γνώρισμα στην οικουμένη, πως είναι μια ιστορία αδιάλειπτων και άνισων αγώνων για την επιβίωση του. Μια ιστορία ποτισμένη από το αίμα των ηρώων και των μαρτύρων μας, “για την βγαλμένη από τα κόκκαλα των Ελλήνων τα ιερά” ελευθερία μας.

    Μνημονεύουμε σήμερα τους ήρωες και τους μάρτυρες της βάρβαρης τουρκικής εισβολής στην Κύπρο το 1974, μνημονεύουμε τους νέους της Κύπρου και της μητρός πατρίδος που θυσίασαν τη ζωή τους στον βωμό της λευτεριάς και της αξιοπρέπειας αυτού του τόπου. Μνημονεύουμε τα θύματα της βαρβαρότητας, νεκρούς και τραυματίες. Μνημονεύουμε μαζί όλους τους πολίτες, άνδρες, γυναίκες και παιδιά, που μαρτύρησαν στα χέρια του Αττίλα το τραγικό καλοκαίρι, αλλά και στη συνέχεια κατά τα 44 χρόνια που πέρασαν από τότε.

    Ο απολογισμός της τραγωδίας αριθμεί περίπου 4000 νεκρούς και 1619 αγνοούμενους, ενώ περίπου 200,000 άνθρωποι εκδιώχθηκαν βίαια από τα σπίτια τους και έγιναν πρόσφυγες στην ίδια τους τη πατρίδα.

    Η Τουρκία μέχρι σήμερα υποστηρίζει ότι δεν επρόκειτο για εισβολή αλλά για «ειρηνική επέμβαση» με σκοπό την επαναφορά του συνταγματικού σκηνικού στην προ του πραξικοπήματος κατάσταση. Επίσης η Τουρκία είχε ανακοινώσει ότι το δικαίωμα για την επέμβαση της αυτή, ήταν κατοχυρωμένο στην συνθήκη εγγύησης της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία δημιουργήθηκε με σκοπό να διαφυλάσσει την ανεξαρτησία της Κυπριακής Δημοκρατίας.

    Στην πραγματικότητα όμως, δεν εγκρίθηκε ποτέ τέτοιο αίτημα από το Συμβούλιο Ασφαλείας, ενώ η Κυπριακή Δημοκρατία ουδέποτε ζήτησε από την Τουρκία να παρέμβει στρατιωτικά. Οι ορδές του Τούρκικου Αττίλα πέρασαν σκορπώντας πέπλο θανάτου και καταστροφής. Από το 1974 και έπειτα μπήκαν στο καθημερινό μας λεξιλόγια λέξεις φοβερές, όπως πρόσφυγες, αγνοούμενοι, εγκλωβισμένοι. Η Τούρκικη εισβολή και κατοχή έφερε μαζί της το εθνικό ξεκαθάρισμα, τον μαζικό εποικισμό, τη λεηλασία της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Χώρισε στα δύο τη πατρίδα μας. Δεν θα πάψουμε ποτέ να καταγγέλλουμε τα εγκλήματα της Τουρκίας σε βάρος της Κύπρου και του λαού μας.

    Και ενώ εμείς, οι αδικημένοι από τη γεωγραφία και αδικαίωτοι από την ιστορία, Έλληνες της Κύπρου, μνημονεύουμε αυτή την ώρα νεκρούς αδελφούς μας και απαριθμούμε ξανά, με αμέτρητο πόνο, τους αγνοούμενους, τους εγκλωβισμένους και τους πρόσφυγες μας, στην κατεχόμενη Κύπρο, επιχαίρει και εορτάζει σήμερα ο τούρκικος Αττίλας, την ώρα που εμείς, οι κατά μερικούς, κουρασμένοι και απελπισμένοι Έλληνες της Κύπρου ξαναμετρούμε με απέραντη οδύνη τα χωριά και τις πόλεις που σκλαβώθηκαν, τους βωμούς και τις εστίες που συλήθηκαν, τα όσια και τα ιερά που βεβηλώθηκαν, τα μνημεία και τις εκκλησίες που καταστράφηκαν, τα σπίτια που λεηλατήθηκαν και ορφάνεψαν, τις περιουσίες και τους θησαυρούς που κυριευτήκαν.

    Δυστυχώς ενώ όλα αυτά τα ζούμε καθημερινά, ως Κυπριακός Ελληνισμός δεν έχουμε στρατηγική και όραμα. Στο Κυπριακό από το 1974 ερίζουμε και διαφωνούμε μεταξύ μας. Ποτέ δεν είχαμε στρατηγική που να ενώνει τα κόμματα ή όραμα που να ενώνει το λαό. Η Τουρκία καταφέρνει να πείθει διεθνώς ότι το 1974 έφερε την ειρήνη στην Κύπρο και ότι έκτοτε δεν υπάρχει πρόβλημα και ότι στο νησί υπάρχουν δύο λαοί και δύο εθνικά κράτη.

    Οι αρνητικοί και υπαρκτοί κίνδυνοι συνεχίζουν να υπάρχουν. Η αντικατοχική αντίσταση τείνει να εξαλειφθεί. Η αναβάθμιση του ψευδοκράτους, εμποδίζει την αποδοχή των δικών μας θέσεων. Η Τουρκία εκμεταλλεύεται τις διαπραγματεύσεις για να κερδίσει πολιτικά κεκτημένα.

    Η επιβίωση του κυπριακού ελληνισμού θα πρέπει να είναι το πρώτο μέλημα μας, όπως επίσης η γνώση και η ορθή ανάγνωση της ιστορίας, η οποία επιτρέπει στους πολίτες μιας χώρας να είναι σωστοί και ικανοί, να σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα και τον πολιτισμό τους, αλλά και τον πολιτισμό και την διαφορετικότητα των άλλων.

    Τα παιδιά και τα εγγόνια μας περιμένουν από εμάς να τους παραδώσουμε μια πατρίδα ελεύθερη, ενωμένη και ειρηνική. Αυτό είναι το χρέος μας. Καμιά άλλη επιδίωξη και καμιά άλλη σκοπιμότητα. Ούτε ατομική ούτε κομματική δεν μπορεί να τίθεται πάνω από αυτό το κοινό καλό και το καλό της πατρίδας μας.

    Και όπως έγραψε και ο Ρήγας Φεραίος στο Θούρειο του «για την πατρίδα όλοι να ΄χωμεν μια καρδιά».
    Τιμή και δόξα στους ήρωες και μάρτυρες μας. Αιωνία ας είναι η μνήμη τους μέσα στις καρδιές όλου του Ελληνισμού και στην ιστορία του λαού μας.».

    Ακολούθησε επιμνημόσυνη δέηση και κατάθεση στεφάνων στο μνημείο των πεσόντων Ελλαδιτών και Ελλήνων Κυπρίων που αναγέρθηκε πριν 23 χρόνια από το Σύλλογο Κυπρίων στην Πλατεία Αγαμέμνονα Μπλάνα.