Ο θλιβερός απολογισμός μιας αδιέξοδης πολιτικής

    Ανδρέας Μορφίτης

    Μέλος της Πολιτικής Επιτροπής

    του Κινήματος Αλληλεγγύη

    11/7/2017

     

    Κατά την περίοδο πριν από τις διασκέψεις του Μοντ Πελεράν 1 & 2, της Γενεύης και του Κραν Μοντάνα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας επανελάμβανε εμφαντικά και σε κάθε ευκαιρία ότι «Η Ελληνοκυπριακή πλευρά θα προσέλθει σε Διεθνή (και όχι πενταμερή) διάσκεψη υπό την προϋπόθεση ότι προηγουμένως θα επέλθει συμφωνία σε όλα τα εκκρεμούντα κεφάλαια και ακολούθως στη Διεθνή Διάσκεψη θα συζητηθούν μόνο τα θέματα της Ασφάλειας και των Εγγυήσεων».

    Στην πορεία του χρόνου ο Πρόεδρος Αναστασιάδης υπέκυψε στους εκβιασμούς να συμμετάσχει ως εκπρόσωπος της Ελληνοκυπριακής πλευράς (και όχι ως εκπρόσωπος του νομίμου Κράτους της Κυπριακής Δημοκρατίας) σε μια πενταμερή διάσκεψη (Ε/Κ, Τ/Κ, Ελλάδα, Τουρκία, Βρετανία) και με . . . καθεστώς παρατηρητή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

    Υπαναχώρησε δε στη αρχική και κεφαλαιώδη προϋπόθεση και αξίωσή του ότι στην Διεθνή Διάσκεψη θα συζητηθούν ΜΟΝΟ τα θέματα της ασφάλειας και των εγγυήσεων.

    Τελικά οδηγηθήκαμε – εκόντες, άκοντες – σε τρεις πενταμερείς διασκέψεις να συζητούμε εφ’ όλης της ύλης, επί όλων δηλαδή των εκκρεμούντων θεμάτων.

    Ως εκ των ανωτέρω , ήταν παρεπόμενη η τραγική κατάληξη του φιάσκου των διασκέψεων αυτών, δεδομένου ότι ήταν βέβαιο ότι οι αλλεπάλληλες υπαναχωρήσεις του Προέδρου της Δημοκρατίας θα εξέθρεφαν την τουρκική αδιαλλαξία και θα έδιναν το δικαίωμα στους διεθνείς μεσολαβητές – με επικεφαλής τον ραδιούργο Έσπεν Μπαρθ Άϊντα – να στήσουν ένα σκηνικό που θα οδηγούσε την πλευρά μας στην  άρνηση να ενδώσει στα έσχατα των υπαναχωρήσεων μας και να ξεπεράσει τα όρια ασφαλείας μας.

    «Σπείραμε λοιπόν ανέμους και θερίσαμε θύελλες» όπως ήταν και ο τίτλος του άρθρου μου στον ημερήσιο τύπο με ημερομηνία 26/6/2017.

    Είναι ηλίου φαεινότερον ότι η πολιτική των συνεχών υποχωρήσεων της Κυβέρνησης του Νίκου Αναστασιάδη, όχι μόνον δεν δημιούργησε τις προϋποθέσεις για την αίσια έκβαση των μακροχρόνιων συνομιλιών για την επίλυση του Κυπριακού Προβλήματος, αλλά,  αντίθετα, συνετέλεσε στο να οδηγηθούμε στα σημερινά τραγικά αδιέξοδα, με την Τουρκία να απαιτεί την πλήρη και άνευ όρων παράδοσή μας.

    Μέσα από τα αποκαΐδια των αποτυχημένων διασκέψεων στο εξωτερικό – που κανείς πλέον δεν τις ονομάζει διεθνείς! – εκπηγάζει ένας όρος τον οποίο διετύπωσε ο ίδιος ο Αντώνιο Γκουτέρες: «Ένα φυσιολογικό Κράτος!!!»

    Με βάση λοιπόν αυτό τον πολύτιμο όρο θα πρέπει να αγωνιστούμε από εδώ και εμπρός να οικοδομήσουμε ένα «φυσιολογικό Κράτος».

    Ένα φυσιολογικό Κράτος δεν μπορεί να διατηρεί στο έδαφός του κατοχικά στρατεύματα, ούτε και στις συνθήκες του να υπάρχουν επεμβατικά δικαιώματα ξένων χωρών.

    Σε ένα φυσιολογικό Κράτος δεν θα πρέπει να υποδουλώνεται η βούληση της πλειοψηφίας στην μειοψηφία.

    Ένα φυσιολογικό Κράτος δεν θα πρέπει να θεμελιωθεί πάνω σε περίεργες συνταγματικές ρυθμίσεις όπως η εκ περιτροπής προεδρία, το βέτο της συνιστώσας «πολιτείας», και τις άλλες επισφαλείς και πρωτόγνωρες πολιτειακές πρόνοιες που έχουν εκκολαφθεί και που αποτελούν μοναδικό ιστορικό προηγούμενο στην Παγκόσμια Ιστορία.

    Αν θέλουμε λοιπόν να θεμελιώσουμε ένα φυσιολογικό κράτος, αν θέλουμε να διασφαλίσουμε την επιβίωση του Κυπριακού Ελληνισμού στη γη των Πατέρων του, θα πρέπει πάραυτα να εγκαταλείψουμε τους επικίνδυνους ακροβατισμούς και τους θανάσιμους πειραματισμούς, οι οποίοι μας οδήγησαν στα σημερινά τραγικά αδιέξοδα και προοιωνίζουν χειρότερες μέρες.

    Με τόλμη και αποφασιστικότητα θα πρέπει να δούμε με ψυχραιμία αλλά και ρεαλισμό  τις τελευταίες εξελίξεις και να επανασχεδιάσουμε τους χειρισμούς μας για μια βιώσιμη, λειτουργική και δίκαιη λύση που θα μας απαλλάσσει από πρωτόγνωρες περιπέτειες.

    Ο επερχόμενος και ευδιάκριτος διχασμός θα μας οδηγήσει στην ολοκληρωτική καταστροφή.

     

     

    Υ.Γ.: Θέλω να εκφράσω την ελπίδα αλλά και την ευχή πως όλα αυτά τα . . . αδιέξοδα δεν αποτελούν μέρος ευρύτερων σχεδιασμών για να επανέλθουν οι συνομιλίες πάνω στις ίδιες θνησιγενείς και καταστροφικές βάσεις για να θεμελιωθεί ως αδήριτη ανάγκη η φημολογούμενη λύση που θα επιφέρει την . .  παράλυση ενός μη φυσιολογικού κράτους  με μη αναστρέψιμα αποτελέσματα.